உன்னை தேடி அலைந்தது என் கண்கள் ;
நீ என்னை கண்டதும் ஓடி ஒளிய துடித்தது
என் கால்கள் பயந்து அல்ல, மறைந்து ரசிக்க ;
உன் பெயரையே உச்சரித்தது என் உதடுகள் ,
உன்னிடம் காதலை சொல்லாமல் ;
இசைக்கே இசைந்திடாத என் செவிகள் ,
உன் உதடுகளில்,
ஏதேனும் சத்தம் வெளிப்படாதா என்று ஏங்கியது ;
உன் பாதங்கள் நடந்தே நோகும் என்று ,
உன் பாதங்களை தாங்க துடிக்கிறது என் கைகள் ;
என் காலம் முழுவதும், உன்னுடன்
நடப்பதையே எண்ணுகிறது என் பாதங்கள்;
என் இதயமோ இவ்வனைதுக்கும் மேல்,
ஆம், உன்னை தவிர வேறெதையும்
ஏற்காமல் வெற்றிடம் ஆனது ;
உறுப்புகள் இப்படி உறுத்திக் கொண்டிருக்க,
இவை எதையும் சிந்திக்காமல், உன்னையே
எண்ணி செயலிழந்து கிடக்கிறது என் மூளை ;
இதயங்கள் இடமாறினாலும்
வெற்றிடம் ஆவதில்லை , ஊடல்கள்
இருப்பினும் உரிமை உடையாது ,
வார்த்தைகள் வராவிடினும் உதடுகளில்
பூக்கும் புன்னகை இருக்கும்,
காதல் இருப்பதால் !
விழுந்தும் போற்றப்படுகிறாய்!
விழுதே !
உன்னை பற்றி விவாதம் ஏன் ?
குடும்பச் சூத்திரம் சூளுரைத்த
சூத்திரதாரி நீ !
பாரத்தினை வெறுப்பில்லாமல்
பொறுப்புடன் பெற்றோரிடமிருந்து
பெற்றுக்கொள்ளும் பக்குவத்தினை
பிள்ளைகளுக்கு கற்றுவித்தாய் !
நன்றி சொல்லத்தான் வார்த்தை ஏது !
விழுவதும் எழுவதற்கே,
என காட்டிய எடுத்துக்காட்டு !
வாழ்வினில் விழும் முதல் அடி ,
வெற்றியின் உந்துதல் படியே !
என்றுரைத்து, வாழ்க்கைச் சிற்பத்தை
சீர்ரமைத்துடும் உழி நீயே !
உன்னை பற்றி கூற நினைத்தேன் ,
பாராட்ட முற்பட்டேன் ,
இறுதியில் நன்றி தெரிவிக்கும்
வரிகள் குவிந்தன ;
தோழமை இலக்கணம் தந்த சிற்பியே !
வள்ளுவன் கூறிய கூற்றினை ஏற்று ,
நண்பனின் இடுக்கண் கலைந்திடும்
கடமையினை கற்பித்த ஆசானே !
ஆம் ! விழுதாய் இருக்கும் நீ ,
வேறு வழுவினை இழந்ததும் ,
வேறாய் உருவினை மாற்றி ,
வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வேதம் நீ !
கற்கிறேன் நாளும் உன்னிலிருந்து
நன்றி தெரிவிக்க போவதில்லை கடமைபட்டுள்ளேன் ....
