அனைத்திலும் அனைவரையும்
அரவணைக்க தினங்கள் பல !
நாம் சோற்றிலே கை வைக்க ,
சேற்றிலே கால் வைக்கும் உத்தமர்களை ,
உள்ளம் நெகிழ வைக்க அவசியம் இல்லை ;
கள்ளம் கபடம் அற்ற உள்ளம் அது !
பிரதிபலன் எதிர் நோக்காத நெஞ்சம் அது !
விளைச்சல் நிலத்தினை வியாபார நலனுக்கு ,
சூட்சமமாக சூழ்ந்து கொள்ளும் நிலைமையில் ,
தன் உயிராய் நேசம் கொண்டு ,
விளையும் பயிரினை முளையும் போதே ,
கண்டறிந்து வளர்த்து ,
நமக்கு அளித்த விவசாய விஞ்ஞானி !
உன்னை உலகறிய உயர்த்தினாலும் ,
உனது உள்ளம் சூது வாது தெரியாது!
புகழ்ந்து பாடத்தான் செய்கிறோம் ,
கர்வம் ஏறாத மகான் ஐயா நீ !
நாட்டின் கலாச்சாரம் உன் நடையிலே !
நாட்டின் வளர்ச்சி உன் வியர்வை துளியிலே !
உன்னை வாழ்த்தாத புலவர் இல்லை !
உன்னை சார்ந்து இராத தலைவன் இல்லை !
உத்தமரே ! உன்னை வாழ்த்தவில்லை ,
வணங்குகிறோம் உழவர் தினத்தில் !
ஏமாற்றம் ஏணிப்படிகளே !
எதிர்பார்ப்பு எதற்கு ? எதிர்த்து நிற்போம் ,
தோல்வியை தோற்கடிப்போம் ;
செல்லும் இடத்தைக் காட்டும்
மைல் கல்லே - வெற்றிகள் ;
வெற்றியை வென்றால் தான்
இலக்கை அடைய முடியும் !
நான் குழப்பவில்லை , புரியவில்லையா ?
தெரிந்துகொள் , வெற்றியின் களிப்பில்
கர்வம் கரைப் புரண்டு தலைக்கேறிவிடும்,
அதனை வென்றுவிட்டால் இலக்கினை
அடைவது இயலாமல் போகுமா ?
ஏழு கடல் தாண்டி இருக்கும்
மலைகள் தாண்டி , உழைக்க
நம்மை வருத்தி செல்கிறோம் ;
ஒற்றை தமிழ் சொல் கேட்டுவிட்டால்
அமிர்தத்தை வென்ற அமரர்கள் போல்
முகம் மலர்கிறோம் ! ஆனால்
கண் பார்வைக்கு எட்டியும் ,
நம் கை துடைக்கும் தொலைவில் இருந்தும்
அங்கே துடிக்கும் ஈழத்தமிழனுக்கு
கை கொடுக்க ஏன் இல்லை மனமே ?
கடற்கரை மணலில்,
கையினை கெட்டியாக பிடிக்குமாறு,
சொன்ன பெற்றோரை பார்த்து
தனக்கு தானே சொல்லிக் கொண்டது ,
பிடித்துக் கொள்கிறேன்;
நான் தொலைந்து விடுவேன்,
என்பதற்கு இல்லை ;
இறுதிவரையில் உங்களுடன் வந்து
துணை நிற்பதற்கே !
